Direct naar de inhoud

Vrijwilliger Joke vertelt...

Vrijwilliger

Na omzwervingen van Noord-Holland naar Utrecht en Brabant woont Joke sinds 2017 weer in Castricum. Na haar pensioen heeft ze nog invalwerk gedaan. Toen ook dat stopte wilde ze niet thuiszitten, maar graag de handen uit de mouwensteken. Naast oppas-oma werkt ze als gastvrouw in de uitleen in bibliotheek Castricum. Ook maakt ze sindskort deel uit van de klankbordgroep vrijwilligers.

Terug op het nest

Mijn naam is Joke Agricola-Weda, bijna 72 jaar geleden geboren in Castricum en getrouwd met Rob. Wij hebben een zoon en een dochter en die hebben ieder op hun beurt twee zoons. Wij waren in 2020 vijftig jaar getrouwd. Voor het eerst van alle huwelijksjubilea hebben we dit niet groots kunnen vieren. De voorgaande mijlpalen hebben we met mooie feesten gevierd, maar ons vijftig jaar jubileum vierden wij alleen met de eigen kinderen en kleinkinderen. Na een omzwerving van Castricum naar Oudorp en Nieuwegein hebben we veertig jaar in Made in Brabant gewoond. In 2017 zijn we weer teruggekomen naar Castricum. Het was destijds een behoorlijke stap vanuit Noord-Holland en Utrecht naar Brabant met twee jonge kinderen en geen telefoon. Zo was bijvoorbeeld de telefooncentrale vol. Dat kun je je nu bijna niet meer voorstellen. Stond ik daar, met mijn rolletje kwartjes in de telefooncel om mijn moeder te bellen. En een zuigelingenbureau die, in mijn ogen, leek op een uit de vorige eeuw. 

Een bezige bij

Nadat de kinderen naar school zijn gegaan, en met een telefoonaansluiting, ging het aarden een stuk beter. Ik heb veel op school geholpen en in de oudercommissie en het schoolbestuur gezeten. Daarnaast heb ik vele jaren Eerste communievoorbereiding begeleid. Terugkijkend was dat eigenlijk mijn begin in het vrijwilligerswerk. Door de wat negatieve start en weinig contact met de buitenwereld, ben ik via mijn oude werkgever NS, begonnen met zaterdagen bij de NS te werken en in 1983 als afroepmedewerkster bij Holland International (De naam Holland International is met de jaren via de naam Arke naar TUI overgegaan). Na een jaar ging ik voor hen parttime in Waalwijk aan de slag. Vanaf 1991 werkte ik als manager van een reisbureau in Breda en in 2006 nogmaals op verzoek van die werkgever als manager van een groot reisbureau in Oss. Daar ben ik gebleven tot aan mijn pensioen in 2014. Na mijn pensionering heb ik nog als oproepkracht gewerkt op vele kantoren in Brabant en Limburg en na mijn verhuizing ook in Noord-Holland. Het aantal dagen was eigenlijk 2 tot 3 maar het werden er vaak meer. In oktober 2018 is dat vanuit de werkgever gestopt. Iemand die bijna zeventig wordt kan helaas geen vast contract meer krijgen i.v.m. het leeftijdsrisico. 

Globetrotter en oma

Vanaf 2008 hebben we op de kleinkinderen in Utrecht opgepast, 1 x in de veertien dagen. We hebben vele reizen gemaakt, in Europa maar ook naar Azië en Amerika. Onze dochter heeft met haar gezin veertien jaar in Hong Kong gewoond. Daar hebben wij zedestijds elk jaar 1 of 2 keer bezocht. In 2019 zijn zij in Haarlem komen wonen om hun oudste in Nederland op de middelbare school te laten gaan. Waarom zijn wij terug naar Castricum gegaanOnze kinderen zouden niet meer naar Brabant komen en wij hebben naast veel familie ook een grote vriendengroep in Castricum die nog stamt uit mijn tienerjaren. We hebben hier een heerlijk huis en aarden helemaal.

Aan de slag bij de bibliotheek 

Na het stoppen van het invalwerk wilde ik toch weer wat gaan doen. Ik kwam een advertentie tegen in de Castricummer voor gastvrouw in bibliotheek Castricum. Na een gesprek met Nathanya en een kennismaking in de bibliotheek ben ik daar in september 2019 begonnen. Naast het opvangen van zoekende bezoekers van de bibliotheek ben ik ook hand- en spandiensten gaan doen. Zoals het legen van de opvangbakken in de innameruimte en de boeken terugzetten in de bibliotheek. Ook ruim ik de tijdschrifthoek op en ik help met het aankleden van de bibliotheek, bijvoorbeeld tijdens de feestdagen en themaweken als de Boekenweek. Een praatje maken met de bezoekers vind ik ook altijd leuk. Ik ben begonnen op dinsdagmiddag maar na de eerste coronasluiting en i.v.m. de vakanties van medewerkers ben ik op de dinsdagochtend begonnenOp die ochtend werkte maar één medewerkster en het was prettig dat we met zijn tweeën waren. Nu is het al maanden stil i.v.m. de sluiting en lijkt het soms of ik er helemaal niet geholpen heb. Dat zal vast goedkomen.

Klankbordgroep 

Sinds november 2020 neem ik deel aan de klankbordgroep voor vrijwilligers. Samen met vrijwilligerscoördinatoren Hanneke en Nathanya en acht andere vrijwilligers buigen we ons over de vragen die ons voorgelegd worden. De andere vrijwilligers komen veelal uit andere disciplines en het is fijn om ook die invalshoeken te horen en mee te denkenTot nu toe doen we dat digitaal en het lijkt me erg leuk als dat allemaal weer live kan. We hebbende afgelopen bijeenkomst samen gekeken naar een scala aan vacatureteksten voor vrijwilligers binnen de bibliotheek; of de tekst duidelijk is en klopt met de praktijkVerder hebben we het met elkaar gehad over of we als vrijwilligers gebruik zouden maken van een uitgebreide vrijwilligerspagina met inlog en wat voor informatie we daar zouden willen lezenDaarnaast hebben we het gehad over op wat voor manier we in contact zou willen zijn binnen de bibliotheek;via FacebookWhatsapp of anders. Zelf vind ik een driemaandelijks koffie-uurtje voor vrijwilligers erg leuk. Ook de interactie met de klankbordgroep vind ik erg stimulerend.

De normale modus 

Ik zie uit naar de volgende persconferentie en hoop dan weer te horen dat er na 1 april weer mogelijkheden zijn. Ook voor de vaste medewerkers vind ik het een nare periode, de aanpassingen zijn noodzakelijk maar niet erg sympathiek. Ik hoop dat, als de vaccinaties allemaal de goede kant uitgaan en het aantal besmettingen gaan dalen, we de tweede helft van het jaar weer in de normale modus terechtkomen.